عجب زمانه ای است! تا سر برگردانی ، مي بينی ايده هايت سرجايش نيست؛ آن ها را خيلی محترمانه برداشته اند و به نام خودشان عرضه کرده اند. فرقی هم ندارد که اين ايده ، نوع عکس گرفتن از سوژه ها و طراحی جلد نشريه باشد يا ايده ی يک فيلمنامه يا داستان يا هر چيزی ديگر.
همين چند وقت پيش ، کاغذ تبليغ يکی از آژانس ها را از لای در برداشتم و بردم براي ابراهيم حاتمي کيا. حاتمي کيا وقتی آن تکه کاغذ را ديد بی آن که تغييری در چهره اش ديده شود گفت: « از اين ها توی اين شهر پره ؛ چندتاش رو خود من می شناسم.» و شروع کرد به گفتن نشاني آژانس های شيشه ای متعددی که در اين شهر به فعاليت مشغولند و کارشان حمل و نقل مسافران درون شهری است.
البته اين مساله در کشور ما - مثل خيلی چيزهای ديگر- از آمار بسيار بالايی برخوردار است. براي همين هم هست که عکاسی های متعددی در اين شهر تحت عنوان شبکه سه مشغول به کارند و کار تصويربرداری مجالس را (لابد به صورت استاندارد و به شکلی کاملاً حرفه ای) انجام می دهند. و لقمه سراهای متعددی وجود دارند که به صورت رايگان تبليغ نشريه ی وابسته به شهرداری را برعهده دارند و با استفاده از لوگوی جذاب همشهری ، پذيرای هموطنان عزيزمان هستند. و فروشگاه های متعددی وجود دارند که داده اند عروسک های بزرگ و اسفنجی « هوتن» و «داش سيا» را تن جارچی های شان کنند تا خانواده ی بچه ها دست کم به خاطر اصرار آن ها هم که شده وارد فروشگاه شوند.
و... و.... و...
اما به طور حتم عکسی که در کنار اين نوشته می بينيد در نوع خود بی سابقه است. تصوير اين پرنده افسانه ای که در کنار نوشته های سوزناک يک تسليت نامه بلند بالا و پارچه ای به کار رفته ، جدا از اين که می تواند القا کننده ی نماد جشنواره فيلم فجر و بخش هاي مختلف آن ( اعم از داخلی و بين المللی) باشد ، مرغ باغ ملکوتی است که همان طور که خودش هم توضيح داده از عالم خاک نيست و... چند روزی قفسی ساخته اند از بدنش!
اين مرغ افسانه ای البته کارکرد ديگری هم دارد و می تواند در غيبت موضوع پيش پا افتاده ای به نام کپی رايت جای سيمرغ بلورين را براي هموطنان علاقمند به سينما پر کند؛ سيمرغی البته اين بار برای عرض تسليت...